Karacabey ile ilgili her şeyi konuştuk sayılır. Herkes bir ucundan tutup Karacabey’in eksikliklerini bir şey yapmasalar dahi söylüyor ve farkındalık gösteriyor. Peki asıl eksik olan insanlarımız nerede? Karacabey için konuşacak, onu tanıtacak, alanlarında önde gelen temsilcilerimiz nerede? O kadar sorunla baş ederken, gündemimiz bizi oradan oraya savurup, yaşadıklarımızla bizi bırakırken bizim için konuşacak bu şehrin temsilcileri buradan çok uzakta. Bu şehir ile bağları kalmamış. Asıl olması gereken yerlerde olmaması gereken insanlar var ve bu insanlar bizim için konuşmuyor. İcraatsızlık, lafla oyalama, meselenin özünden uzaklık o kadar sirayet etmiş ki her yere, her kuruma, her işletmeye ve her vatandaşa bunları gören ve bunları söyleyen yok.    Sel olup şehrimizin durmadan yenilenen ama asla yenilenmemiş alt yapısı anında çökerken bunu dile getiren olmuyor. Betondan ibaret olan Karacabey’in ufak tefek yeşillikleri, artık bir simge olmuş ağaçları budama adı altında bu işi bilmeyen eller tarafından kökünden kesildiğinde, bu ağaçların bu yeşillerin hesabını soracak bir temsilcimiz olmuyor. Trafiğin ve yaşamı etkileyen bir kaosa dönmüş olan düzensizliğin, durmadan kazılıp, durmadan yıkılan ve yamalarla dolmuş olan yolların hesabını soracak bir temsilcimiz yok. Kurumdan kuruma atılan bu düzensiz işlerin neden böyle yapıldığını soracak bir temsilcimiz yok. Vatandaşımızın zaman geçireceği, onu bilgilendirecek ve eğlendirecek sosyal alanların olmamasını, Karacabey’in bunu hak ettiğini söyleyecek pek bir temsilcimiz yok.     Kendini sözüm ona temsilci addeden ve güya bizim için konuşan koltuklardaki kişiler hiçbir zaman bizi temsil etmek gayretiyle bizim yaşadıklarımızı dile getirmedi. Bizler bunu bilerek devam ediyoruz. Belki eski nesillerde bu şehir için konuşan ve çabalayan insanlar olabilir. Ancak şu an gereken şimdinin gençlerinin yeterlilikleri doğrultusunda bu şehir için ayağa kalkmalarıdır. Her birimizin amacı bu topraklar için konuşmaktır.     Karacabeyin tarım, hayvancılık ve turizm alanlarında önü parlak, gelecek vaad eden potansiyelini görmezden gelmemeli ve bu alanları en iyi temsil edecek, her alandan yüceltip bir marka haline getirecek projelere ve bu projeleri yapacak Karacabeylilere ihtiyacımız var. Bunlar laf olsun diye söylenmiyor. Nereye gidersek gidelim halktan uzak, onları duymayan ve anlamayan insanlarla karşılaşıyoruz. Bu şehrin ‘markalaşması’ gereken alanları asla hak ettiğini alamıyor. Sadece sözlerle oyalanan, parlatılmış gösterişlerle mış gibi yapan ellerin içinde sıkışmış durumdayız. Karacabey gerçek potansiyeline, gerçekten ona sahip çıkacak olan temsilcileriyle kavuşabilir. Bu her alandan ve en ufak detayları da kapsayacak bir değişimle olabilir. Karacabey’in ihtiyacı olan süslü sözler değil, parlak icraatlardır.