Teknolojinin baş döndürücü bir hızla geliştiği çağımızda aile kurumu da büyük bir değişim yaşamaktadır. Maalesef günümüzün en önemli sorunlarından biri, "modern ebeveynlik" adı altında çocuk yetiştirme anlayışının özümüzden, kültürümüzden ve dinimizden uzaklaşmasıdır.  Türk toplumu olarak aile yapımıza, gelenek ve göreneklerimize büyük önem verdiğimizi söylesek de artan boşanma oranları, aile içi iletişim problemleri ve çocuk eğitiminde yaşanan zorluklar, bu alanda ciddi bir muhasebe yapmamız gerektiğini göstermektedir. Eskiden anne ve babalar çocuklarını kötülüklerden korumaya, güzel ahlaklı yetiştirmeye ve hayata hazırlamaya gayret ederdi. Bugün ise bazı aileler, çocuklarının sosyal medyada daha fazla görünür olmasını bir başarı ölçüsü olarak görmektedir. Bunun da ötesinde, çocuklarını bir "fenomen" hâline getirerek onların üzerinden maddi kazanç elde etmeye çalışan ailelerin sayısı da az değildir. Oysa çocuklarımız beğeni toplamak için değil, karakter sahibi bireyler olarak yetiştirmek için bize Allah’ın emanettir. Bir başka önemli problem ise ebeveynlerin hatayı sürekli başkalarında aramasıdır. "Benim çocuğum yapmaz.", "Benim evladım öyle biri değildir." diyerek yanlışları görmezden gelmek, sorunları çözmek yerine büyütmektedir. Bunun yanında "Ben yaşayamadım, evladım yaşasın." anlayışıyla çocukların her isteğinin sınırsızca karşılanması da onları hayata değil, konforlu bir hayata alıştırmaktadır. İslam'da ve diğer birçok inançlarda toplumun temeli ailedir.  Sağlam aileler sağlam nesiller yetiştirir. Çocuklarımıza yalnızca iyi bir eğitim değil; ahlak, merhamet, sorumluluk, vatan sevgisi ve manevi değerleri de kazandırmak zorundayız. Ne yazık ki bugün kendisini Müslüman olarak tanımlayıp ancak dinin temel prensiplerini hayatına yansıtmayan bireylerin artması, aile içindeki manevi eğitimin eksikliğinigöstermektedir. Bu sorunlar yalnızca aile içinde kalmamakta; okullara, sokaklara ve toplumun her alanına yansımaktadır. Saygısızlık, şiddet, akran zorbalığı, bağımlılıklar ve disiplin sorunları aslında ailede başlayan eksikliklerin bir sonucudur. Çocuk eğitimindeki ihmal, zamanla toplumsal bir probleme dönüşmektedir. Hz. Ömer' radıyallahuanh der ki" Çocuğun terbiyesi anne karnında başlar." Bu söz, çocuk eğitiminin yalnızca doğumdan sonra değil, anne ve babanın  yaşantısı, ahlakı,merhameti, inanç ve ibadeti çocuğun ilk okuludur. Geleceğimizi güvence altına almanın yolu; çocuklarımızın yanında olmak, onları dinlemek, onlara zaman ayırmak ve en önemlisi onlara yaşayarak örnek olmaktır. Çünkü çocuklar söyleneni değil, gördüklerini yaparlar. Toplumların geleceği ne ekonomileriyle ne de teknolojileriyle şekillenir; asıl belirleyici olan yetiştirdikleri nesillerdir. Çocuklarımızı yalnızca bugüne değil, yarınlara hazırlamak hepimizin ortak sorumluluğudur. Güçlü aileler, güçlü toplumlar inşa eder.